Αναζήτηση

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Ανέκαθεν σε κάθε κοινωνία παρατηρούνται κάποιες συγκεκριμένες τροχιές θανάτου, που συνήθως ορίζονται από τη βιοτική αναγκαιότητα. Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε ότι η χειρότερη μορφή μιας τέτοιας αναγκαιότητας ήταν η υπεράσπιση της πατρίδας μέσω της πολεμικής μηχανής, στην οποία κατασπαταλήθηκαν, παγκοσμίως, εκατομμύρια ψυχές ανά τους αιώνες. Τούτη η αναγκαιότητα είναι φυσικά αμφιλεγόμενη, ωστόσο, λόγω των εθνοπατριωτικών αξιακών τύπων μπορεί με λίγη προσπάθεια να γίνει κατανοητή η ψυχολογική επιβολή της κανονικοποίησής της ακόμη κι από τους αντιδραστικούς. Αυτό που συμβαίνει σημέρα, όμως, δεν μπορεί να το χωνέψει κανείς.

Επί του παρόντος, παρόλη τη βιοτική αναβάθμιση των Δυτικών κοινωνιών, οι τροχίες θανάτου παραμένουν αδιάβλητες, παρά τη μετατόπισή τους. Πλέον η απώλεια της ζωής μπορεί να μην επικαθορίζεται από τις σφαγές της εμπόλεμης ζώνης, την κακή υγιεινή ή τα στοιχεία της φύσης, εντοπίζεται όμως να αναπτύσσεται οργιωδώς στον πιο απρόσμενο τομέα. Πρώτη αιτία θανάτου δεν ειναι τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, ούτε η εγκληματικότητα ή το κάπνισμα αλλά η λογική της ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης... Η ευρύτερη και πιο ανεξιχνίαστη επιδημία που έχει εμφανιστεί ποτέ είναι αυτή της διεφθαρμένης ιατρικής.

Η ιατρική γεννήθηκε στον Δυτικό Κόσμο με την πιο ευγενή επιδίωξη, τη διαφύλαξη της αρτιότητας του ψυχο-οργανισμού και, στη χειρότερη περίπτωση, την ίαση με γνώμονα την επαναφορά ισορροπίας με το περιβάλλον μέσω της χρήσης της, ορθής κι αδιαμεσολάβητης από συμφέροντα, φαρμακευτικής αγωγής. Δυστυχώς, η εικόνα αυτή έχει αντιστραφεί κατά τρόπο αδιανόητο καθώς η βουλιμική λογική του Καπιταλισμού έχει απαγάγει ολοσχερώς την έννοια της Υγείας, καθιστώντας την ιατρική υπόδουλο των συμφεροντολογικών επενδύσεων της φαρμακευτικής εταιρειοκρατίας.

Βρισκόμαστε, λοίπον, στο τραγικό σημείο αναγνώρισης ότι η μεγαλύτερη επιδημία όλων των εποχών εξαπολύεται από την ίδια τη νοοτροπία της σύγχρονης δυτικής ιατρικής, καθόσον προωθεί, στην καλύτερη περίπτωση, εν άγνοια τη συμφεροντολογική κατίσχυση της ασθένειας και των νοσημάτων προς όφελος της πιο εξωφρενικής αισχροκέρδειας που έχει ποτέ εμφανιστεί. Όχι απλώς η λογική του «ο θάνατός σου, η ζωή μου» αλλά «ο θάνατός σου, ο πλούτος μου» και μάλιστα από την ίδια τη βιομηχανία της «υγείας»!

Τούτη η φρικτή πραγματικότητα διαφαίνεται στην προώθηση και συνταγογράφηση προϊόντων που εκτός από την εξειδικευμένη τους δράση επί του συμπτώματος γεννούν πολλαπλές παρενέργειες στον οργανισμό, βάλλοντας την ψυχοσωματική ολότητα. Παραγκωνίζοντας τις επιστημονικές ενδείξεις φυσικών και ομοιοπαθητικών μεθόδων, που αρχαιόθεν είχαν ιδεατά αποτελέσματα, λόγω της προκατάληψης απέναντι σε κάθε ολιστικό μοντέλο, η αναγωγική ιατρική όχι μόνο διαχειρίζεται την ασθένεια ως απλώς μονοδιάστατο σύμπτωμα αλλά προτιμάει τη «θεραπεία» δια της αναστολής του, παρά να υποκύψει σε οποιαδήποτε «ανταγωνιστικό» παράδειγμα που δια της ολιστικής αντιμετώπισης προοδευτικά εγγύαται καλύτερα και ριζικότερα ιαματικά αποτελέσματα. Σε αυτή τη μεροληψία δεν εμφιλοχωρεί απλώς ο εγωισμός των ακαδημαϊκών απόψεων αλλά κυρίως η οργανωτική μεθόδευση μιας λογικής της συσσώρευσης του πλούτου, που βασίζεται στην εξάπλωση της διαιωνιζόμενης διαβλητής υγείας των μαζανθρώπων.

Πρόκειται περί της θεραπείας που γεννά τα κακά σαν τη Λερναία Ύδρα με μια προώθηση φαρμακευτικών προϊόντων και «θεραπευτικών» στρατηγικών που γητεύουν την ενόρμηση θανάτου. Τούτος εδώ είναι ο ύστατος δείκτης της ανθρωπολογικής παρακμής...

Η ομηρία των ανθρώπων, όμως, στο «συστημα θανάτου» ξεκινάει από την αυτοπροάιρετη απόσυρσή μας από το δικαίωμα στη γνώση ή αλλιώς –για το πούμε πιο επιεικώς- την αδιαφορία μας επί της δυνατότητας επιτέλους ενημέρωσης περί της πολιτικών και οικονομολογικών δεδομένων για τα ζητήματα της υγείας. Είναι πλέον ζήτημα της δικής μας επιλογής να υπεξαιρέσουμε τη μοίρα μας από τον όχλο που ακροβατεί μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας, αρχής γενομένης από το το να θέσουμε τέλος στην άγνοια σε βασικά ζητήματα, όπως είναι η διατροφή.

Η ορθή προληπτική φαρμάκευση είναι ζήτημα καθημερινής εκλεκτικής διατροφής με γνώμονα όχι την ενόρμηση θανάτου αλλά την αρχή της ηδονής. Κατευθείαν βέβαια η σκέψη θα πηγαίνει σε όλους τους γαστρονομικούς πειρασμούς που αν και «εύγευστοι» είναι βλαβεροί. Εδώ όμως την έννοια της ηδονής την εννοούμε αλλιώς: ως τη γενικότερη επίδραση που έχει στον οργανίσμο μια τροφή, από τον ουρανίσκο (που δε χρειάζεται να εντυπωσιάζει πάντα) ως το τελικό αποτέλεσμα στο ζητούμενο της ψυχοσωματικής ευεξίας. Η διατροφή πρέπει να ορίζεται με γνώμονα τις επιμέρους ανάγκες του οργανισμού και ιδίως τις προκύπτουσες αδυναμίες του. Τα δε υλικά της αρμόζουν να είναι αμιγώς βιολογικά και με μια μακρά γαστρονομική παράδοση, που είναι δοκιμασμένη. Επιπροσθέτως, ακολουθώντας τα νέα πορίσματα της επιστήμης για την ευεργετική επίδραση των συγκεκριμένων ουσιών των επωφελών τροφίμων, σοφό είναι ο καταναλωτής να επενδύσει σε τέτοιου είδους συμπληρώματα, που θα θωρακίσουν την υγεία του ώστε να μη βρεθεί ποτέ στο έλεος του Συστήματος του Θανάτου...

Η κουζίνα, λοιπόν, πρέπει να γίνει το Ασκληπιείον της πρόληψης, το εργαστηρι της ευζωίας. Η διατροφή πρέπει να σταχυολογείται ως ύμνος προς την αρχή της ηδονής, με βλέψεις μακροβιοτικές παρά την κοντόφθαλμη σαγήνη των γλυκερών απολαύσεων. Αν φροντίσουμε να καλλιεργήσουμε την υγεία μας από το στοιχειώδες επίπεδο της φαρμακολογικής διατροφής, εκείνο που ως εκ φυσικού συμβαίνει είναι η αναπτέρωση της ενόρμησης του Έρωτος, το ίδιο δηλαδή το ένστικτο της αυτοσυντήρησης της ζωής, πράγμα που θα μας χειραφετήσει από την προοπτική σύνθλιψης μας στα εφιαλτικά νοσοκομεία όπου πρυτανεύει η οικονομολογική συνομωσία της ακμάζουσας βιομηχανίας του Καρκίνου –ας μη μας ξεγελούν οι προφάσεις: η «θεραπεία» του αποτελεί και τη διαιώνισή του· η έλλειψη ολιστικής πρόληψης, η τρομοκρατία του.

Ο μύλος των συμφερόντων αλέθει τον γεμάτο άγνοια πολίτη στην τροχοπέδη της επαίσχυντης σκλαβιάς στη κεντρομόλο λογική της «ανίατης νόσου».

0 προβολές

©2018   HOMO LUMINOUS