ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ - ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;
Αναζήτηση

ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ - ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Η κλασική ιατρική, έτσι όπως την γνωρίζουμε διαχρονικά, αποτελεί μια μηχανική επιστήμη, που βλέπει το ανθρώπινο σώμα ως ένα σύστημα βιοχημικό, σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές των φυσικών επιστημών έτσι όπως σκιαγραφήθηκαν κατά την περίοδο του Διαφωτισμού και ύστερα – δηλαδή, μια μηχανική μάζα που λειτουργεί με την προβλέψιμη ρουτίνα γραμμικών διεργασιών, παρόμοιων σε είδος όπως η μηχανική πτώση του μήλου στο χέρι του Νεύτωνα. Όμως πολλά έχουν αλλάξει τον τελευταίο αιώνα και οι πιο σκανδαλιστικές για τη λογική αλλαγές συνέβησαν στο πεδίο της επιστήμης και της επιστημολογίας. Οι γνωσιακές μεταμορφώσεις είναι τόσο ριζοσπαστικές, που μετά βίας μπορεί ο κοινός νους να παρακολουθήσει. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε διεισδύσει σε έναν βαθύ στοχαστικό διάκοσμο της πραγματικότητας όπου όλα αναδίδουν την αύρα της παραδοξότητας, καθώς οι πρώιμες συλλήψεις του υλικού κόσμου αποδεικνύονται αφελείς και υπερβολικά απλοϊκές, συγκριτικά με την συναρπαστική πολυπλοκότητα που τώρα πια εμπεδώνεται. Σήμερα πια γνωρίζουμε ότι η ύλη ουσιωδώς δεν υφίσταται ως τέτοια – δεν είναι παρά ένα στατιστικό νεφέλωμα απροσδιόριστων δονήσεων που φαντάζει για τα αισθητήρια όργανά μας ως πάγια και απτή. Πρόκειται για σαφή επιστημολογική στροφή που βασίζεται σε τεκμήρια, πειράματα και ενδελεχή πορίσματα: ο υλικός κόσμος είναι σκέτη πληροφορία που αναμεταδίδεται στον εγκέφαλο ως μια εικονική αναπαράσταση πάγιας φύσης. Καλώς ήλθατε στην εποχή της ριζοσπαστικής πληροφορικής…

Αν αυτό όντως ισχύει (και δεν υπάρχουν ερείσματα αντενδείξεων σε όσα πλέον τεκμηριώνει προς αυτή την πληροφοριακή κατεύθυνση η Κβαντική Φυσική) τότε γιατί θα έπρεπε να μείνουμε δογματικά προσκολλημένοι στην ιδέα ότι το βιολογικό σώμα και η υγεία αποτελούν ζητήματα αποκλειστικά «υλιστικού ρεαλισμού της προφάνειας»; Όπως ακριβώς ένα κομμάτι τούβλου αναγωγικά ως προς τον μικρόκοσμο αποτελείται από υποατομικά σωματίδια έτσι όπως τα έχει επαναστατικά αποκαλύψει η Κβαντική Φυσική, το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για το σώμα μας. Τα υποατομικά σωματίδια, λοιπόν, σύμφωνα με την σύγχρονη φυσική του μικρόκοσμου, δεν είναι τίποτε παραπάνω από στατιστικά στιγμιότυπα που κατά την φάση της παρατήρησης παγιώνονται ως τέτοια από τον απροσδιόριστο ωκεανού του πιθανοκρατικού μάτριξ απ’ όπου συνεχώς αναδύονται. Ο λόγος που παραμένουν σταθερά στις γραμμομοριακές τους ενώσεις και συναποτελούν έτσι την στέρεα φύση ενός πραγματικού αντικείμενου, που παραμένει τέτοιο ανά τον χρόνο, οφείλεται απλώς σε στατιστικά πεδία βαρύτητας που μαγνητίζουν τις πιθανότητες των υποατομικών φορτίων σε μια συγκεκριμένη κανονικότητα. Άρα, βαθύτερος πυθμένας της πραγματικότητας δεν είναι κάποιο πάγιο άτομο, όπως φαντάζονταν οι φυσικοί των προηγούμενων αιώνων, αλλά ένα πεδίο στατιστικών δυνατοτήτων φαντασιακής εμφάνισης των υποατομικών σωματιδίων σε μια συγκεκριμένη διαρρύθμιση. Τούτο σημαίνει ότι το οποιοδήποτε υλικό αντικείμενο ουσιωδώς δεν αποτελεί κάτι παραπάνω από μια στατιστική σταθερότητα, ένα κλείδωμα των πιθανοτήτων σε μια συγκεκριμένη υλική φόρμουλα.

Τι σημαίνει αυτή η ανέκκλητη πλέον επιστημολογική μετάβαση για τον κλάδο της ίασης και της υγείας; Βλέποντας το ανθρώπινο σώμα ως ένα οργανωμένο σύστημα που δεν περιορίζεται απλώς στους βιοχημικούς συντελεστές του αλλά επεκτείνεται βαθύτερα και στις κβαντικές αρχές των υποατομικών στατιστικών σημείων που συναποτελούν τις κυτταρικές διεργασίες, γίνεται ευθύς αμέσως εύλογο το να το αντιμετωπίσουμε θεμελιωδώς με μια βιοπληροφοριακή ή βιοενεργειακή λογική. Πιο συγκεκριμένα, το ζήτημα της υγείας πρωτίστως περιστρέφεται γύρω από την κατάσταση των στατιστικών παραμέτρων που υπόκεινται των βιοχημικών, με την έννοια ότι η εκδήλωση ενός παθολογικού συμπτώματος επί της ουσίας δεν είναι κάτι πέρα από μια στατιστική εκδήλωση, ένα φορτίο πιθανοτήτων. Με άλλα λόγια, το κατά πόσο υγιής ή όχι είναι ένας κυτταρικός ιστός ή ένα όργανο εξαρτάται από το τι ακριβώς συμβαίνει στις πιθανοκρατικές κυψελίδες του πεδίου όπου καταλαμβάνει. Ας πάρουμε για παράδειγμα την καρδιά: Αναλύοντας το όργανο αυτό στο βαθύτερο επίπεδο, αυτό θα πρέπει να είναι άλλο ένα πεδίο στατιστικής ροής της υποατομικής απροσδιοριστίας. Τα ηλεκτρόνια περιφέρονται κατά μη-γραμμικό τρόπο και αναβοσβήνουν παραδόξως – ωστόσο, η κβαντική αυτή απροσδιοριστία δονείται με μια συγκεκριμένη κανονικότητα (τον ρυθμό συχνότητας του συγκεκριμένου βιολογικού οργάνου) που παγιώνει την υλική πραγματικότητα της καρδιάς. Η παγίωση αυτή, είπαμε, δεν είναι κάτι άλλο από μια στατιστική σύμπτωση των αναφαινόμενων ενεργειακών στιγμών (ως υποατομικά σημεία) που δημιουργεί το σταθερό φαινόμενο του εν λόγω οργάνου. Στο βάθρο, λοιπόν, της καρδιάς και του κάθε άλλου οργάνου υπάρχει η «μετεωρολογία» των στατιστικών πιθανοτήτων. Συνεπώς, η ευρωστία του ξεκινάει από όσο το δυνατόν πιο αίθρια στατιστική αναλογία ανάμεσα στις τροπές της ομοιόστασης και τις τροπές της παθολογίας.

Όταν βλάπτουμε το καρδιαγγειακό σύστημα με την καθιστική ζωή ή το κάπνισμα εκείνο που ουσιωδώς συμβαίνει είναι να φορτίζεται με βαρύτητα η ρουλέτα των πιθανοτήτων προς την κατεύθυνση κάποιας παθολογικής εκδήλωσης. Αυτή η κατάσταση δεν είναι στατιστικό στοιχείο με τον γενικό τρόπο που συνηθίζουμε να το λέμε αλλά με όρους υποσωματιδιακής λογικής – καθαρά δηλαδή φυσικούς και άρα φυσιολογίας. Η πιθανοκρατική στατιστική είναι το μάτριξ της πραγματικότητας, μας λέει η Κβαντική Φυσική. Κι άρα, ολόκληρο το οργανικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος (και κάθε βιολογικού σώματος) αποτελεί μια πολύπλοκη πιθανοκρατική ρουλέτα που αλλάζει βαρύτητα στις στατιστικές της πιθανότητες αναλόγως των περιστάσεων, όπως τη διατροφή, το περιβάλλον, την ψυχολογία, κλπ. Ως εκ τούτου, η ευεξία έχει ως αφετηρία αυτό το άυλο, ενεργειακό, αμιγώς πληροφοριακό πεδίο όπου αποφασίζεται, τρόπον τινά, το πώς ακριβώς θα σμιλευτούν τα αγύρτικα ζάρια και άρα το προς το ποια βιωματική/λειτουργική κατεύθυνση θα πέσουν.

Εν πρώτοις, η απόφαση αυτή είναι ζήτημα βούλησης και ψυχολογίας. Η απόφαση για καλή υγεία και ισορροπία είναι το πρώτο ερέθισμα για μια ανάλογη στατιστική οργάνωση των πιθανοτήτων που υπόκεινται τις βιολογικές λειτουργίες του σώματος. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η θετική στάση ζωής αποτελεί το καλύτερο εχέγγυο για την μακροζωία – η τύχη στρέφεται με το μέρος σου και ακόμη και στα βαθιά γεράματα, που κυριαρχούν οι φθορές, μια τείνουσα θρόμβωση αναβάλλεται συνεχώς από την «τυχαία» προτίμηση των ροών προς την θεμιτή κατεύθυνση.

Τι γίνεται όμως όταν οι κυψελίδες του πιθανοκρατικού μάτριξ του σώματος έχουν κακοποιηθεί από μακροχρόνιες καταχρήσεις κι άρα η πλάστιγγα των στατιστικών πιθανοτήτων έχει γείρει φανερώς προς την επικείμενη νοσολογική κατάπτωση; Σε αυτή την περίπτωση φυσικά δεν αρκεί απλώς η καλή ψυχολογία (αν και ενίοτε μπορεί και πάλι να κάνει θαύματα). Εδώ είναι που εξηγείται η ζωτικής σημασίας συμβολή της εναλλακτικής θεραπείας των βιοενεργειακών/βιοπληροφοριακών τεχνολογιών. Μια βιοενεργειακή εξέταση μπορεί να δείξει ακριβώς τις τάσεις στατιστικών πιθανοτήτων που διέπει διάφορα όργανα που χρήζουν προσοχής. Η αξιολόγηση αυτή είναι ορθολογική και ακριβής με έναν τρόπο που λίγοι καταλαβαίνουν επειδή δεν έχουν τις απαραίτητες γνώσεις περί των νέων μετώπων της Φυσικής. Το ότι δεν την καταλαβαίνουν όμως δε σημαίνει ότι παρομοίως η φερεγγυότητα της τεχνολογίας αυτής βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την κατανόησή τους. Στην πραγματικότητα, η ακρίβεια της βιοενεργειακής τεχνολογίας είναι το ίδιο συνεπής με όλα τα άλλα διαγνωστικά εργαλεία που έχουν προ καιρού αποδεχτεί ως φερέγγυα. Η διαφορά έγκειται στο ότι διαγνωστικό αντικείμενο είναι κάτι πολύ διαφορετικό από μια διακυτταρική λειτουργία – πρόκειται, όπως προελέχθη, περί των στατιστικών τροπών του πιθανοκρατικού πεδίου που καθιστά υπαρκτά και που οργανώνει τις λειτουργίες των οργάνων.

Ακολουθεί η χορήγηση θεραπείας, που δε διαφέρει σημαντικά από τον τρόπο που επενεργεί ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Αμφότερες οι επεμβάσεις είναι ολιστικού τύπου και απευθύνονται ακριβώς σε αυτό το πιθανοκρατικό πεδίο ώστε να γίνει η όποια αντέγκληση στο αρνητικό δυναμικό πιθανοτήτων που έχει αρχίσει και προσελκύει ένα ατυχές περιστατικό για την υγεία ενός συγκεκριμένου οργάνου. Από την άλλη πλευρά, δυναμιτίζεται το δυναμικό πιθανοτήτων που υπόκειται τη λειτουργία των κυττάρων προς την τροπή της ευρωστίας ώστε σταδιακά να μεταφραστεί αυτή ως η μακροσκοπική ανάπλαση του εκάστοτε οργάνου.

Γνωρίζοντας τις κβαντικές αρχές οργάνωσης της ύλης, μπορούμε να πούμε ότι το μοντέλο της πιθανοκρατικής στατιστικότητας αποτελεί τον ακριβέστερο τρόπο που θα μπορούσαμε επί του παρόντος να φανταστούμε για το πώς τελικά συμβαίνει η αυταπόδεικτη βελτίωση της υγείας μας μέσω του βιοσυντονισμού. Έπονται περαιτέρω εξακριβώσεις από την περιπέτεια του ορθολογισμού στο μέτωπο της παραδοξότητας…

0 προβολές

©2018   HOMO LUMINOUS