Αναζήτηση

ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ & ΘΑΝΑΤΟΣ

Αν σταθεί κανείς στο ύψος της δυρεύρετης ειλικρίνειας, που ανέρχεται από βάθη υπαρξιακά και που στοχεύει ακριβώς εκεί που πονάει περισσότερο, δε θα μπορεί να κρυφτεί άλλο από την διαπίστωση ότι η γοητεία που ασκεί ο εαυτός είναι και η πιο εσπευσμένη επικάλυψη αυτού ακριβώς του ανομολόγητου πόνου. Ζούμε στην εποχή του Ναρκισσισμού – παντού μαρκίζες με το θέαμα της εγωιστικής απόλαυσης που πασχίζει να πείσει τον εαυτό της για το πόσο ολοκληρωτική είναι, μα πίσω απ’ αυτές, η κρυφή σύγκρουση με τον άλλον στην απόπειρα πειθαναγκασμού του ότι τον αφορά. Η φτιασιδωμένη και εκ βαθέων υποκριτική απόλαυση εκείνου που είμαι εκδηλώνεται πάντοτε με μια υπόκωφη, σιγανή υστερία, καθώς η απόφανσή της εξ ορισμού αποτελεί τον διασκελισμό απόκρυψης μιας στοιχειώδους υστέρησης, μια βαθιάς πανανθρώπινης ανασφάλειας. Με ειλικρινή ματιά, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπάρχει κάτι το τοξικό και βαθιά μοναχικό στην απόλαυση του ειδώλου – ιδίως όταν αυτή η απόλαυση ζει στην παραμυθία ότι την μοιράζεσαι. Αν τη μοιράζεσαι, η εξίσωση είναι κατά κανόνα ανισομερής. Η έκλαμψη του εαυτού ως ταυτότητα, ως εγώ, ως ο τάδε δεξιοτέχνης ή η δείνα σαγηνεύτρα έρχεται πάντα ως βεβιασμένη αποστέρηση του θεατή, ως η διεκδίκηση ενός δασμού από τον άλλον που θα ξεπληρώσει, με την στιγμαία αναλαμπή ένδειας, τη βαθύτερη αποξένωση της ψυχής εκείνου που προσπαθεί. Μα η προσπάθεια, θα πει κανείς, είναι φύσει ναρκισσιστική. Το να προσπαθείς να γίνεις κάποιος, το να θέλεις να ξεχωρίσεις – αυτά είναι τα ελατήρια στο εφαλτήριο της δημιουργικότητας. Κι άρα, το να μην θέλεις να γοητεύσεις τον εαυτό είναι σα να παραδίνεσαι στην καταδίκη της ανυποληψίας και της στειρότητας.

Όμως, αν θέλουμε πραγματικά να κλείσουμε την πληγή και να βιώσουμε μια πραγματικά αυθεντική απόλαυση, εξιδανικευμένη και ανόθευτη από την ιδιοτέλεια, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ανάγκη του να δείχνεις ποιος είσαι× του να επιμένεις στα διακριτά του σημεία και ενίοτε να τα «καρφώνεις» ηχηρά ως δήλωση ιδιαιτερότητας× το να έχεις την ανάγκη να υπενθυμίζεις την ύπαρξής σου δίνοντας σημείο αναφοράς για το που πίνεις καφέ τώρα ή ακόμη και η κρυφή έπαρση του να είναι ο αγαπημένος της Αγίας Μαρίνας ή του Αγίου Μενεξέλαου× η ανάγκη του να δηλώνεις ότι ζεις στον επίγειο παράδεισο της φαντασίας σου ή η δημοσίευση στιγμιότυπων που δήθεν διασαφηνίζουν ότι η ζωή σου είναι υπέρτερη των άλλων× η ανάγκη του να παριστάνεσαι ως ο διαλεκτός της εκάστοτε Σχολής ή το πλαστό αντικείμενο του πόθου× η ανάγκη του να αναμεταδίδεις την πολύ προσωπική σου στιγμή που δεν αφορά κανέναν, την ίντριγκα και τη σαγήνη που σε καταλώνει στην ομφαλοσκόπησή σου και για την οποία κανείς δε δίνει δεκάρα τσακιστή – όλα αυτά, ας μη γελιόμαστε, είναι η απόφανση μιας βαθιάς ανασφάλειας, μιας μεγάλης φοβίας που μας ταλανίζει όλους...

Ποιο είναι το είδωλο στον σπασμένο καθρέφτη; Ποιος πραγματικά είσαι όταν κανένας δεν σε βλέπει; Όταν ανέρχεσαι στην αυτοθέασή σου κατόπιν της πιο οικείας σου φανέρωσης στα στενά δώματα της «πλησμονής» σου× όταν βλέπεις στον καθρέφτη, στη διάλλειψη του χρόνου που φεύγει από τις εσπευσμένες αφηγήσεις του ποιος θέλεις να παρουσιάσεις ότι είσαι... τότε ποιος είσαι; ποιά είσαι;

Έχει ειπωθεί ότι ο εαυτός είναι μια κουλούρα που περιστρέφεται γύρω από την περιφέρειά της, προσποιούμενη ότι δεν πλαισιώνει κανένα κενό. Ένα τοροειδές σχήμα που αντιστρέφεται από την καταδικαστική παραδοχή εκείνου που δεν είναι. Διότι αυτός ακριβώς είναι ο εαυτός στην ανεπιτήδευτη και βαθιά νηφάλια φανέρωση του: είναι ακριβώς αυτός ο κανένας που στα διάκενα της σκέψης του και στο προσκέφαλο του ύπνου του βιάζεται ντροπαλά να κρυφτεί. Όχι επειδή έχει κάτι να κρύψει ή επειδή δεν έχει αξιοπρέπεια να δείξει. Μάλλον επειδή η θωριά του Εγώ δεν καταδέχεται τέτοια ασύλληπτα και αφηρημένα παραστήματα. Διότι ο εαυτός νιώθει παντελή αδιαφορία για εκείνο που δεν είναι (μα που στοιχειωδώς απολύτως είναι). Διαφορετικά, το έρεβος την παραδοχής του έμφυτου θανάτου, της νεκρώσιμης ουσίας που καθιστά το βάθος της ψυχής, θα σπείρει την απόλυτη απελπισία σε όποιον δεν έχει συμφιλιωθεί με το αινιγματικό Κενό.

Κενό ίσον θάνατος. Κενό, ωστόσο, ίσον το βάθρο της οντότητας – η ίδια η οντότητα από αρχή μέχρι τέλους. Άρα, ο θάνατος, έννοια παρεξηγημένη καθώς δεν είναι απλά έννοια βιολογική αλλά προπάντων ψυχολογική. Ποιος δεν μπορεί να αντέξει τον θάνατο; Ιδού ο καρνάβαλος της ζωής! Δείξε μου κάποιον άνθρωπο που έχει μάθει να εμφιλοχωρεί στην βαθιά σκήτη του θανάτου εντός του και να αναμετριέται με τον παράδοξο ίλιγγο του μηδενός ως αυτάρκεια και πλησμονή που δεν προσμετριέται – ιδού το νηφάλιο πρόσωπο που ανθοβολεί χωρίς πολλά-πολλά...

Ο Ναρκισσισμός είναι η μάστιγα της εποχής μας. Είναι η τοξική επίπτωση από την ξαφνική ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων και της δυνατότητας του να δηλώνουμε της θέση μας και το δικαίωμα μας. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ευθύς εξαρχής είναι ένα δεκανίκι για να σταθούμε ασθμαίνοντας στην αποβάθρα του θανάτου, δήθεν μακριά από αυτόν, δήθεν επικαλύπτοντας τη σημασία που δεν έχουμε, δήθεν γεμίζοντας το κενό που μας «τρώει» - μια σχεδία κι ακόμη χειρότερα ένα σωσίβιο που βεβιασμένα το αρπάζουμε με απληστία για να διασωθούμε από εκείνο που τείνει να μας αποσοβήσει: ο ίδιος ο Εαυτός στην απερινόητη αφθονία της έλλειψης και της απουσίας.



54 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων